Hoxe teño os ollos cheos de sangue,

Por ti.

Porque viaxaches centos de miles de quilómetros por esquecerme,

E corriches até conseguilo.

Porque vas deixar que morra nesta noite sen estrelas

E sen ti.

Advertisements

Santi

É unha pena que hoxe non estés aquí, vestín o vestido novo que tanto che gusta para parecerme a muller do cadro de Dalí, que tamén naceu tal día como hoxe. Hoxe estas a miles de kilómetros de min, pero ainda así sigues sendo o único home da miña vida (con permiso de Belén). Nunca ninguén me puxo as botas tantas veces do revés, nin me fixo gorros de escuma coma ti, ninguén coma ti me coidou cando estaba enferma, ensináchesme o mellor deporte do mundo e contaxiáchesme a paixón por escribir. Que os anos te senten tan ben coma sempre e que a túa paciencia siga sendo tan grande coma ti, quérote moito, parabens! 

Agromou, no interior do meu ventre,

Unha estrela.

Deixa que me deite, 

Entre ti e o ceo.

Foi por apoiar, 

A miña cabeza no teu peito, 

Que chegou o océano, á cidade.

Detense o firmamento ante ti,

Cando coa túa presada de aire,

Que preña as cortinas,

Moves o meu cabelo.

E removes as follas de abril. 

Sigo buscando as palabras 

Que me desvelen a cor dos teus ollos.

Construímos coas nosas mans

Cada recuncho deste mundo.

Foi a herba fresca,

Baixo os teus pés,

Foi ali onde agochei as paisaxes,

Moito antes de que ti o souberas.

Conxuguei un poema,

Para atoparte,

Debaixo das árbores que atardecen,

Abrasadas.

E só espero que o teu sorriso,

Neste último verso, 

Cun murmurio de brisa,

Que escapa da cidade.

Técnicos de son 

Escorregou, 

Polos teus beizos, 

Unha pinga de augua doce.

Doce melancolía,

Que traspasou o inverno enteiro, 

E nos deixou exhaustos,

De tanto lembrar

Outros bicos,

Outras voces, 

Outras vidas…

Cansos de escapar de nós,

De tentar esquecer atardeceres, 

De correr en direccións opostas. 

Foi por iso, 

Que mirei os teus ollos húmidos, 

E vinos a kilómetros de min, 

Pero bicáchesme.

E destrocei a miña vida, 

Por lembrar o olor do teu champú,

Na miña cara.

Hoxe escribo dende lonxe,

Para que collas as miñas mans, 

Entre as túas,

E lles des calor. 

 

High 

Foi como a escuma dunha onda na tua pel unha noite de verán. 

Escoitei de lonxe os teus pasos, 
Mais escoitei como te ias. 
As pegadas borráronse 
Do camiño que camiñaches.
E xa non tiven que desculparme, 
Pola desorde na miña vida nos últimos meses. 
Xa non tiven que desculparme por nada.
Porque xa cederan os días escuros, 
Porque o nó na gorxa xa se desfixera entre as sabanas. 
E xa non necesitabas máis,
Foron noites que non chegaron a romper nunca en días. 

8 de Marzo

E ao lonxe puiden avistar o mar, e a sua escuma reflectida en nubes laranxas de atardecer de marzo. 

Sempre se nos facía de noite. 

Ou facíamos nos a noite. 

Espectadores á espera dunhas sábanas habitábeis. 

Para facelas nós un nó, 

E acabar bebendo espidos o tempo dos vasos baldeiros, 

Da patria inhabitábel, e da respiración entrecortada, que espera máis. 

Das mans que se perden na infinidade e no baldeiro dos nosos corpos, para atopar o inmaterial. 

Nunha noite esclarecida que se faga outra vez día. 

Quero espertar ao teu carón, espida e esposa da vida, esquecendo o mundo e o seu falar.

Quero viaxar un tempo indefinido e descobrirme, ás veces contigo.