Que medo intenso,
terrorífico,
se apodera de min cando te enfrento de novo.
Despois de tantos meses, quizáis anos.
Pero penso que quería voltar a escribir na túa pel,
sentir o pracer de deslizar palabras
sen sentirme culpable por iso.
Quería sentir o que era
ser eu
e ser ti
de novo.
Hoxe teño os ollos cheos de sangue,
Por ti.
Porque viaxaches centos de miles de quilómetros por esquecerme,
E corriches até conseguilo.
Porque vas deixar que morra nesta noite sen estrelas
E sen ti.
É unha pena que hoxe non estés aquí, vestín o vestido novo que tanto che gusta para parecerme a muller do cadro de Dalí, que tamén naceu tal día como hoxe. Hoxe estas a miles de kilómetros de min, pero ainda así sigues sendo o único home da miña vida (con permiso de Belén). Nunca ninguén me puxo as botas tantas veces do revés, nin me fixo gorros de escuma coma ti, ninguén coma ti me coidou cando estaba enferma, ensináchesme o mellor deporte do mundo e contaxiáchesme a paixón por escribir. Que os anos te senten tan ben coma sempre e que a túa paciencia siga sendo tan grande coma ti, quérote moito, parabens!
Agromou, no interior do meu ventre,
Unha estrela.
Deixa que me deite,
Entre ti e o ceo.
Foi por apoiar,
A miña cabeza no teu peito,
Que chegou o océano, á cidade.
Detense o firmamento ante ti,
Cando coa túa presada de aire,
Que preña as cortinas,
Moves o meu cabelo.
E removes as follas de abril.
Sigo buscando as palabras
Que me desvelen a cor dos teus ollos.
Construímos coas nosas mans
Cada recuncho deste mundo.
Foi a herba fresca,
Baixo os teus pés,
Foi ali onde agochei as paisaxes,
Moito antes de que ti o souberas.
Conxuguei un poema,
Para atoparte,
Debaixo das árbores que atardecen,
Abrasadas.
E só espero que o teu sorriso,
Neste último verso,
Cun murmurio de brisa,
Que escapa da cidade.
Escorregou,
Polos teus beizos,
Unha pinga de augua doce.
Doce melancolía,
Que traspasou o inverno enteiro,
E nos deixou exhaustos,
De tanto lembrar
Outros bicos,
Outras voces,
Outras vidas…
Cansos de escapar de nós,
De tentar esquecer atardeceres,
De correr en direccións opostas.
Foi por iso,
Que mirei os teus ollos húmidos,
E vinos a kilómetros de min,
Pero bicáchesme.
E destrocei a miña vida,
Por lembrar o olor do teu champú,
Na miña cara.
Hoxe escribo dende lonxe,
Para que collas as miñas mans,
Entre as túas,
E lles des calor.
Foi como a escuma dunha onda na tua pel unha noite de verán.
E ao lonxe puiden avistar o mar, e a sua escuma reflectida en nubes laranxas de atardecer de marzo.
Sempre se nos facía de noite.
Ou facíamos nos a noite.
Espectadores á espera dunhas sábanas habitábeis.
Para facelas nós un nó,
E acabar bebendo espidos o tempo dos vasos baldeiros,
Da patria inhabitábel, e da respiración entrecortada, que espera máis.
Das mans que se perden na infinidade e no baldeiro dos nosos corpos, para atopar o inmaterial.
Nunha noite esclarecida que se faga outra vez día.
Quero espertar ao teu carón, espida e esposa da vida, esquecendo o mundo e o seu falar.
Quero viaxar un tempo indefinido e descobrirme, ás veces contigo.
Ás veces, tórnaste inaccesíbel.
Atopei
Nun tempo incerto,
Unha cicatriz no vento.
Feridas de afecto
Tecidas sobre o corazón.
E escapei sen remedio.
Labrei vidas sen argumento.
Escoitei ás árbores no camiño.
Mais sigo sen alcanzarte.
Mañá levantareime cedo, ainda que sei que hoxe irás tarde a durmir.
Ainda teño en min o sabor da noite anterior.
O cabelo solto como quen ceiba a alguén.
Os vasos discorren por dentro de nós.
Compartimos,
Mais non esquecimos.
E foi no instante de respirar o teu aire,
Que ao mundo lle esqueceu xirar.
